Wonders.

Och, nie wiem, czy istniejesz, Boże. Twojš obecnoœć wyobrażam sobie jako strugę œwiatła płynšcego gdzieœ z góry, spomiędzy ciemnych chmur, jak słońce po letniej burzy, przez skłębione warstwy gęstej mgły. Barwy tej planety. Od jakiegoœ czasu doœwiadczam rozdzielenia. Nie mamy o czym mówić, nie mamy na co patrzeć. Nie zazdroszczę szczęœcia, pojmuję kolej rzeczy. Wiem. Ile się w tym słowie zamyka. Chciałabym raz jeszcze. Pić, tańczyć, wiedzieć, że jesteœ. W powietrzu przesiškniętym Tobš. Dlaczego nie. Umiem przecież. Spokój i szczęœcie. Powtarzalne słowa cyklu.



Into the Wall

Skoro nie mogę prosto w oczy. Skoro w oczy wypowiedziane nie będzie zrozumiane. Ponieważ wiem, że to, co powiedzieć chcę, nie pasuje w rzeczywistoœć, w konwencje, w powierzchownš znajomoœć. Ponieważ problem jest wyłšcznie mój. Boję się. Jutra, następnego weekendu, słów i ich braku. Boję się twojej obecnoœci. Przerażasz mnie po prostu. Twoje towarzystwo i nieobecnoœć jednakowo mnie rozbijajš. Jedyne, w co jeszcze wierzę to, że twój przypadek w niczym nie różni się od wielu go poprzedzajšcych. Wiem, że minie. Wczeœniej czy póŸniej. Zniknie. Przebrzmi. Rozpłynie się z dŸwiękiem porannych dzwonów nad Œródmieœciem. I znajdę sobie nowš paranoję.



And I'm still...

Still life, I'm still here. Mniej mówię, jestem. Zdaje mi się, że jestem. W linkach same martwe dusze, nikogo z zapamiętanych kiedyœ osób. Zostawię, nie zamierzam wykopywać nagrobków gołymi rękami. Tymi rękami, którymi kurczowo trzymam się wspomnień. Trzymam się ich, bo nie mam nic więcej i nic więcej nie widzę. W potasowanych dniach, mijamy się gdzieœ tylko, uparcie nie patrzšc. Wiem. Czuję. Widzę bariery i zauważam momenty, kiedy znikajš. Chwile bez osłon, cišgle się zdarzajš, niezsynchronizowane, wystawiajšce nas na atak drugiego. Palimy papierosy. Boże, jak my będziemy sobie wyjaœniać powody rozpoczęcia rozmowy teraz, kiedy ja palić przestałam?! Koło. Tak, zawsze zostaje jeszcze bezpieczny poziom porównywania zajęć i omawiania spraw uczelnianych. Szczególnie teraz, kiedy głosowanie zatrzęsło posadami tego mikroœwiatka. Mamy pretekst. Ja mam pretekst. I przestałam jeœć, wmawiam sobie, że to Pani Matka mnie karmi tak, żebym nie schudła, żeby mnie do siebie przywišzać. Bawię się tš kontrolowanš paranojš z ciekawymi efektami. Dla przykładu powiem, że dzisiaj zostawiłam wszystkie nałożone mi ziemniaki tylko dlatego, że były wymieszane z margarynš. Nie zjadłam kolacji, chyba, że jako kolację można policzyć kubek wody z cytrynš i miodem. Siebie znam, sobie zakładam knebel. Nie będzie jedzenia, bo œwiat bez jedzenia robi się czysty, prosty, logiczny i "połšczony". Przynajmniej tam znika "this feeling of being disconnected". Pójdziemy tam, gdzie leży œnieg. Nie chcę lata. Nienawidzę goršca, w którym nie można się spokojnie położyć i czekać na noc. Dlatego albo zima, albo pustynia. Żadnego polskiego, ociekajšcego lepkš zieleniš lata. I ja tym zyję. Dziwne, żeœ jeszcze nie zauważyła do jakiego stopnia potrafię karmić się dawnymi złudzeniami. On, Ona, On. Trzy osoby, z czego o dwóch już wiem, że ważne były. O ważnoœci trzeciej przekonam się na końcu. Mijajšc kolejny punkt przejœcia, dobierajšc kolejne wspomnienie do Albumu Niezauważania TeraŸniejszoœci.



Randomness

Just some random babbling. Because I need a hideout. An escape. From TV series, from music, from friends. Some forgotten places. Żeby uciec, schować się, naciagnšć koc na głowę i zapomnieć za jednym zamachem prawie 24 lata życia. A zostawione miejsca dobre sš na kryjówki, bo nikt w nie już nie zaglšda. Tak więc, pustko moja droga... Czuję, jakby moja głowa miała eksplodować. Jakby coœ w niej rosło, próbowało mi rozwalić czaszkę od œrodka. Jakby się tam dusiły i zagryzały setki nienarodzonych pomysłów, te moje œwiaty bez historii, z których Madalena umie zrobić cudowne małe historie o niczym. Jakbym za dużo miała ambicji i zdecydowanie za mało sił na realizację. I dziękuję wszystkim możliwym bogom, że dzisiejszy wieczór przyniósł ból głowy. Dziękuję, bo to znaczy, że dam radę zasnšć.



Reaktywacja :P

Przepraszam, Drogi Pamiętniczku, za to, że cię zostawiłam.

"Milczšc"

Gubię buty na schodach podziemnych pasaży,
Czytam sklepowe witryny.

Głaszczę zimny parapet,
szkło okien mruczy jak kot.

Wierzyłam w prawdopodobnieństwo zdarzeń,
Celowoœć dróg na pomiętych mapach.

Dziœ ciszš mam brudne dłonie...



Karma Police.

Przyznać się do tego. Podejœć. Powiedzieć. Gdybym chciała być jednoczeœnie delikatna i wystarczajšco zrozumiała, musiałabym użyć aż dziewięciu słów. Zamienić je na milczenie przez następny rok. Dopóki nie nauczylibyœmy się znów bez emocji mijać na korytarzach. Przebaczenie i litoœć. Wybiorę ciszę i zimno, które już dobrze znam. Wiem, jak szybko umiejš zamarzać usta.



Forsaken.

Dlaczego ja się sama rozrywam? Czemu muszę spędzać wieczory wyrywajšc sobie bebechy nad nic nie znaczšcymi skrawkami wspomnień na siłę zapamiętywanych? Za co? Czemu nie mam odwagi brać wszystkiego, co chciałabym wzišć, bez względu na konsekwencje? Nie spodziewajšc się ich wcale? Ból roœnie mi drapaniem w gardle i rzygam już tym strachem, rzygam sobš, rzygam niedmówionymi rozmowami, rzygam codziennoœciš zimnš i na wpół przetrawionš. Może to rzyganie - podopowiada mi doœwiadczenie byłej bulimiczki - przyniesie odpoczynek?



Keep us separated.

Błagam, nie podchodŸ bliżej. Już ani centymetra. I tak stykajš się nasze ramiona, i tak dzieli nas tylko materiał. Powietrze nasiška twoim ciepłem. Odsuń się. Odsuń się, bo coraz trudniej mi patrzeć w drugš stronę i czuję, jak dygocš mi dłonie. Ile to trwało, pamiętasz? Nie palce, a szpony, wczepione w siebie nawzajem, kiedy przez chwilę zdawało mi się, że upadnę. I kiedy oparłam głowę na twoim ramieniu, a ty mnie przytrzymałeœ, myœlałam, że zostawisz mi siniaki, tak mocny był ten chwyt. Oddzielnie, oddzielenie, oddzieleni. Tak musi zostać, tak zostanie. Ludzie dookoła. Jak ja nie znoszę nawišzywać kontaktu z otoczeniem. PóŸniej zawsze boli. Za ostre jest powietrze, za blisko usiadłeœ. I wyobraŸ sobie, pamiętam twojš twarz. Idealnie, znam każdy centymetr. Wiem, jak patrzysz. Nie wiem tylko, po co patrzyłeœ. Żeby bardziej bolało? Żebym zapomniała o tych wszystkich ludziach na widowni? A może byłeœ po prostu ciekawy, co ja ci robię z twarzš? Dostałeœ przecież lusterko. Teraz sobie idŸ. Zamknij drzwi, nie zostawaj w korytarzu. WychodŸ zawsze pierwszy. I, do cholery ciężkiej, nie patrz w to okno, kiedy mija mnie autobus. Przestaniemy palić, przestaniemy rozmawiać. Jeszcze spotkamy się na scenie. Tym razem będziesz musiał mnie uderzyć. W twarz. Tak, jak obiecywałeœ. Już nie mogę się doczekać.



Dogs...

Gryzę, nie podchodzić. Nie obchodzi mnie, kto jest, a kogo nie ma. Zabudowałam się cała, usta mi zaspawali, wydłubali oczy. Nie mówię, bo nie potrzebuję słów. Wszystko, co muszę znać, poznałam przed urodzeniem. Niczego innego i tak nie zapamiętam. Patrzę, patrzę, patrzę. W, w, w. Setki, setki, setki. Własnych, własnych, własnych. Twarzy, twarzy, twarzy. Niepotrzebne mi oczy, żebym mogła widzieć.



Way up North.

Kocham Mindfields, ale nie mam siły na trzy blogi i jeden LJ. Zwyczajnie nie mam, musiałabym się zapisać na œmierć, albo przestać odchodzić od komputera. Hm, jakbym kiedykolwiek od niego odchodziła... Nie to jest istotne. Istotny jest brak czasu i moja tęsknota za dobš minimum trzydziestogodzinnš. Wtedy może mogłabym rozważyć jakieœ rozrywki. Bo ostatnio nawet pijšc, mam poczucie winy, które przypomina mi, że zamiast próbować wprawić się w stan możliwie odmiennej œwiadomoœci, powinnam siedzieć i zapoznawać się zdaniem mnóstwa poważnych krytyków na temat mnóstwa poważnych utworów. Ładnie to ujšł kumpel z Koła, pytajšc "Mało jeszcze robisz?". The point is, że tak. Zdecydowanie za mało robię, chociaż może tylko popadam w niepotrzebnš nerwowoœć, co potwierdza moja Pani Matka, z dezaprobatš patrzšc na mnie, kiedy na raz próbuję przekręcić stronę w ksišżce, odpisać znajomym, że niestety nie mam chwili na odebranie telefonu i otworzyć piwo za pomocš znalezionej w cukiernicy łyżeczki. Żenujšce widowisko. Bogu dzięki, że nie muszę uczyć się niemieckiego. Wprawdzie piękna to mowa i niewštpliwie potrzebna, ale sposób, w jaki Sayaa opowiada mi o swoich zajęciach, wywołuje u mnie dreszcze. Gdybym tak chciała robić update z tygodnia, musiałabym przepisywać tutaj kilometry zeszytu. Cóż, do wielce odkrywczych wniosków tam nie dochodzę, więc sobie daruję. Kiedyœ natomiast muszę wrzucić na sieć Goth Susan, nieoficjalnš maskotkę Koła. Otóż trafiło mnie natchnienie i stworzyłam złoœliwš, małš, ubierajšcš się na czarno, potarganš wiedŸmę z kotem. Kot bywa "just unconscious", szczególnie, kiedy wejdzie mu w drogę chłopak Susan - "Nie mamusiu, on nie jest satanistš. Jest tylko alternatywnym chrzeœcijaninem." Ta nieustajšca miłoœć do Monty Pythona pewnego dnia mnie zgubi. A Susan dostała imię od fanów, bo ja nie umiałam jej żadnego wymyœlić. Jestem głupia :P Tytuł notki pochodzi z piosenki - strasznš mam fazę na Tori Amos, oderwać się nie mogę. Stšd kawałek "A Sorta Fairytale" w ramach zaproszenia do czytania. I dlatego, że też miałam przez kilka dni takš prywatnš bajeczkę, która - dopóki trwała - podobała mi się z każdš chwilš bardziej. Już się skończyło œpiewanie, zostały same nuty.



Way up North.

Kocham Mindfields, ale nie mam siły na trzy blogi i jeden LJ. Zwyczajnie nie mam, musiałabym się zapisać na œmierć, albo przestać odchodzić od komputera. Hm, jakbym kiedykolwiek od niego odchodziła... Nie to jest istotne. Istotny jest brak czasu i moja tęsknota za dobš minimum trzydziestogodzinnš. Wtedy może mogłabym rozważyć jakieœ rozrywki. Bo ostatnio nawet pijšc, mam poczucie winy, które przypomina mi, że zamiast próbować wprawić się w stan możliwie odmiennej œwiadomoœci, powinnam siedzieć i zapoznawać się zdaniem mnóstwa poważnych krytyków na temat mnóstwa poważnych utworów. Ładnie to ujšł kumpel z Koła, pytajšc "Mało jeszcze robisz?". The point is, że tak. Zdecydowanie za mało robię, chociaż może tylko popadam w niepotrzebnš nerwowoœć, co potwierdza moja Pani Matka, z dezaprobatš patrzšc na mnie, kiedy na raz próbuję przekręcić stronę w ksišżce, odpisać znajomym, że niestety nie mam chwili na odebranie telefonu i otworzyć piwo za pomocš znalezionej w cukiernicy łyżeczki. Żenujšce widowisko. Bogu dzięki, że nie muszę uczyć się niemieckiego. Wprawdzie piękna to mowa i niewštpliwie potrzebna, ale sposób, w jaki Sayaa opowiada mi o swoich zajęciach, wywołuje u mnie dreszcze. Gdybym tak chciała robić update z tygodnia, musiałabym przepisywać tutaj kilometry zeszytu. Cóż, do wielce odkrywczych wniosków tam nie dochodzę, więc sobie daruję. Kiedyœ natomiast muszę wrzucić na sieć Goth Susan, nieoficjalnš maskotkę Koła. Otóż trafiło mnie natchnienie i stworzyłam złoœliwš, małš, ubierajšcš się na czarno, potarganš wiedŸmę z kotem. Kot bywa "just unconscious", szczególnie, kiedy wejdzie mu w drogę chłopak Susan - "Nie mamusiu, on nie jest satanistš. Jest tylko alternatywnym chrzeœcijaninem." Ta nieustajšca miłoœć do Monty Pythona pewnego dnia mnie zgubi. A Susan dostała imię od fanów, bo ja nie umiałam jej żadnego wymyœlić. Jestem głupia :P



In this silence...

Staram się nie być dzisiaj egocentryczna. Połowę nocy przepłakałam, przeplatajšc ryk odmawianiem różańca. Nie modliłam się od lat. Dosłownie. Może zaczynam coœ rozumieć. Może uczę się przebaczać. "To nic wielkiego, tato. Nic takiego się nie stało." Mam wielkš nadzieję, że kiedyœ będzie mnie stać na wypowiedzenie tych paru słów. Bo odrzucenie koszmarnie boli, a papież umiał przebaczać. Pokazywał, jak. Boże, robię się pretensjonalna, prawda? To resztę przemyœleń zachowam dla siebie. Tak mi się nagle œmiać zachciało, jak u koleżanki przeczytałam, że po informacji o œmierci papieża chciała być ze swoim facetem. Nie sama. A œmiać mi się chciało ponurym œmiechem, bo też "chciałam być z". Desperacko. Durne uczucie obudziło się gdzieœ w œrodku najgorszego smutku, patrzenia w ekran, w komentarze, w ludzi klęczšcych w koœciołach. Zachciało mi się "obecnoœci". Niestety, różnica tkwi w tym, że nawet nie mogę mu powiedzieć prostego "wiesz, było mi upiornie przykro". Nie mogę powiedzieć, bo po jakš cholerę mam mówić? Co go to obchodzi, że mi było przykro? Nic. Nic nie znaczšca, hurtowa znajomoœć. Dziękuję, to ja. Tutaj ukłony. Dobrš radę dostałam, wóz albo przewóz. Nic z tego. Słowa nie powiem. "A home without a cat is only a house". A dni bez œwiadomoœci, że za jakiœ czas znów mu przypomnę o nie wysłanych płytach sš tylko kalkš bezsennych nocy. Rozpuszczalna bezkofeinowa kawa. Marna imitacja dnia, in fact.



Nothing at all.

Ja rozumiem. Ja przyjmuję do wiadomoœci. Ja się nawet godzę, skoro nic więcej zrobić nie mogę, choćbym wyrwała sobie ręce, nie zostawiajšc nic ponad korpus podobny do tego, co został z major Kusanagi w końcówce pierwszego "Ghosta". Dociera do mnie ta, jakże prosta, prawda. Nie mam żadnych ostatnich życzeń, w celi mnie nakarmiono, a palenie rzuciłam. Kłaniam się, dziękuję, odchodzę. Your wish is my command. Niech mi tylko ktoœ powie, dlaczego to aż tak, kurwa, musi boleć?!



So fucking great.

Nie będę czytała fanfików do HP. Nie będę. Zwyczajnie zamknę przeglšdarkę i dam sobie spokój. Spiszę z pliku plan zajęć (przeklęta drukarka), wyłšczę komputer i wrócę do samokształcenia. O, tak. A jak już pojadę do Łodzi, to będę systematycznie chodziła na zajęcia, przerwy spędzała w czytelni, a nie w Bibliotece, ćwiczyła co wieczór i przestrzegała diety. Będę się smarowała balsamami, goliła nogi i prasowała koszule. Nie będę chodziła w porozcišganych łachach i - przysięgam - więcej nie zrobię głupiej miny za plecami Magistra P(opieprzonego). Nie będę rozmyœlała o głupotach i chlała bezmyœlnie w poniedziałkowe wieczory do towarzystwa Selenie i stacji Gold FM. Nie wypowiem, a tym bardziej nie pomyœlę nawet wiadomego słowa, paranoję wmiotę pod dywan i przytrzasnę regałem. Będę pracowała nad precyzjš wypowiedzi. Choćbym miała rzygać co wieczór patrzšc na nowonarodzonš doskonałoœć w lustrze, będę idealna.



Husbands.

Niestety, nie poprzestałam na jednym mężu - po Spike'u (sorry, stary...) wyszłam jeszcze za Severusa Snape'a, Siriusa Blacka (żeby Snapuœ nie czuł się samotny), Draculę (tego z Dracula 2000 - Gerard, Gerard!) i na koniec za mojego jedynego, kochanego, cudownego Johna Prestona! No. Po czym doszłam do wniosku, że Kamui też jest niczego sobie i nada się na szóstš żonę, ale nazwiska Shirou nie przyjmę - ostatni mšż najstarszej żony będzie nosił jej nazwiska - jak przystało na porzšdne małżeństwo liniowe! Albo nieporzšdne - nie ma cię tu, Al... więc nie poprawisz ewidentnego błędu rzeczowego :P Że też musiałam Heinleina w mieœcie zostawić, nyu! EDIT: A może to i nie błšd... naprawdę nie pamiętam, ale wydaje mi się, że najmłodszy mšż przyjmował nazwiska poprzednich mężów najstarszej żony, zachowujšc własne. Czy ona przyjmowała jego nazwisko, za cholerę nie mogę sobie przypomnieć...



Married.

Zostałam mężatkš! Jasna cholera... powiedzcie mi, czy ja jestem nieuleczalnie pierdolnięta, czy to mi przejdzie z wiekiem? Panie i Panowie - Mój Mšż!





Drobna uwaga.

Nie musicie komentować na temat. Nie musicie komentować błyskotliwie. Nie musicie komentować ze zrozumieniem. Ale przynajmniej, kurwa, napiszcie, czy się wam layout podoba! I nie, nie zostawiłam MINDFIELDS. Raczej nie zostawię. Po prostu odechciewa mi się pisać, kiedy nie mam najdrobniejszego znaku, że ktoœ to jeszcze czyta. Chociaż co pište słowo.



While I just sit and stare at you.

Nie uważacie, że go boli? Nie macie wrażenia, że on to lubi? Musi lubić, bo inaczej nie pozwoliłby wyrżnšć sobie na ramieniu krwawej litery. Napisać nożem na żywym mięsie, a mięso się uœmiecha. Krew mu płynie po ramieniu i założę się, że cała ta rana cholernie go rwie, ale to nic. Zupełnie nic, niech sobie drętwieje do upojenia. Zaraz nie będzie niczego. Masz rację, ból sprawia, że œwiat na moment bieleje tak, jak bielejš œlady po odciœniętych paznokciach, zanim znów wypełni je krew. "Blank" - krótki błysk - nie czujesz nic poza tym kolorem, tak doskonale nieistniejšcym, że aż znikasz, roztapiasz się w niebycie. Biel tłumi emocje, pozwala je wytrzymać, znieœć, w końcu zapomnieć. Rozcinam dłoń, nożykiem wykręconym z temperówki rysuję na skórze dziecinne esy-floresy. To tak, jakbym je malowała czerwonš farbš. Zasychajšc, lekko œcišga skórę. Patrzę, jak schnie, jak pęka znów, kiedy ruszam palcami. Ciszej i ciszej, znika z nas żal, znika tęsknota, znika gniew. W piekšcš krawędŸ ostrza wtapia się dzieciństwo, z którego kazali nam wyrosnšć i lęki, których do dzisiaj kurczowo się trzymamy. Nie bez przyczyny skalpel to czasem jedyne lekarstwo. Od dziecka się tak bawię. Co dziwne, zawsze wiedziałam, jak płytko i jak głęboko jednoczeœnie można, żeby nie zostały œlady. Pomaga posiadanie kota. Koty drapiš, taki ich zwyczaj. Dlatego nigdy nie tniesz prosto i zawsze samym czubkiem. "Kot mnie udrapnšł". Akurat. Z dziecięcych zabaw się nie wyrasta - tak samo, jak dziecięce potwory, wpycha się je w podœwiadomoœć, dusi rozsšdkiem i knebluje logikš. Tylko nocami cienie wychodzš ze œcian, patrzš na nas œlepiami wilków, mamroczš coœ pod nosem. O, już widzę, jak nacišgasz kołdrę - ciasno, po samš brodę. I zastanawiasz się, skšd one - do cholery - znajš łacinę?